Ph1859 .

 - Final -



หยาดเหงื่อเม็ดเล็กใหญ่หลอมรวมกัน ร่างกายเปลือยเปล่าสองร่างที่ห่อหุ้มเอาไว้ด้วยผ้าห่มผืนไม่เล็ก แต่ก็ไม่เหมาะสำหรับคนสองคน


“ที่เรียกผมว่าคุณ....คืออะไรกันครับ?”


เนตรใสหลบสายตาที่จ้องกลับมา หัวใจของเขามันดังระรัวจนน่ากลัวว่าจะหลุดออกมาภายนอก แต่ถึงแม้จะพยายามหลบสายตาสักแค่ไหน มุคุโร่ก็ยังรั้งใบหน้าของเขาไว้ไม่ให้หลบหนี


ไม่มีคำตอบหลุดจากเรียวปากช้ำ


“ฮายาโตะคุง...” ลากเสียงยาวกึ่งบังคับ แต่เมื่อได้รับสายตาที่ช้อนกลับมองอย่างบริสุทธิ์ก็พาลพาให้ร่างสูงยิ้มออกมา เขาพอจะเข้าใจ...ว่าทำไมหลายคนถึงติดบ่วงที่โกคุเดระวางเอาไว้ “ถ้าคุณไม่ตอบผมจะถือว่าสิ่งที่ผมคิดมันถูกนะครับ?”


“ก็แล้วแต่คุณสิ” ตอบเสียงอู้อี้เพราะใบหน้านั้นเหมือนกับคนที่พยายามกลั้นยิ้มเอาไว้ อ้อมแขนเล็กโอบล้อมตัวตัวเพรียวซุกหน้าเข้ากับไหล่เผยเปลือยเปล่า


คนถูกกอดยิ้มค้างก่อนจะทิ้งน้ำหนักตัวลงไปรัดอีกฝ่ายเอาไว้อย่างแนบแน่น


เขาเองก็ตกลงไปในบ่วงโดยไม่ทันตั้งตัว ไม่รู้เมื่อไรที่เลิกเรียกร่างเล็กว่า ‘โกคุเดระซัง’ ...อาจจะตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้ากันแล้วคนผมเงินพยายามจะหนีเขาตลอด


เขารู้แล้ว...ว่าทำไมอีกฝ่ายต้องหนี แม้เขาอาจจะเป็นเพียงตัวแทนใครบางคนที่โกคุเดระโหยหา เป็นเพียงสิ่งทดแทนในสิ่งที่เคยขาดหาย แต่เขาก็มั่นใจ...ว่าอย่างน้อยคนตัวเล็กก็ไม่ได้ล่อลวงให้เขาเสพติดจนถอนตัวไม่ขึ้น


“...ฮายาโตะคุง ผมรักคุณนะ...” เอ่ยคำหวานข้างใบหูร้อนฉ่า แล้วเพลงรักบทต่อไปก็เริ่มขึ้น...วนเวียนอย่างไม่รู้จบ


รอยยิ้มพิสุทธิ์แต้มบนใบหน้าขาวสะอาด แว่วเสียงเบาตอบรับคำพูดของมุคุโร่...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“อื้อ..มม..” เสียงพร่าในลำคอดังขึ้นยามโพรงปากถูกแทรกสอดด้วยลิ้นชื้นซุกซน ความต้องการที่ดูยากจะหยุดมันลง ทว่าฝ่ามือเล็กกลับยกขึ้นผละอีกฝ่ายให้ละออก


สายน้ำใสเชื่อมสองริมฝีปากไว้ด้วยกัน ดวงเนตรสีแปลกจ้องมองกรอบหน้างามก่อนจะก้มหน้าชิมรสหวานอีกครา ทั้งเรือนผม ใบหู ใบหน้า ริมฝีปาก ปลายคาง หรือแม้แต่ผิวเนียนละเอียดยังหวานหนึ่งน้ำผึ้งที่ล่อให้ภมรติดกับ


“คะ...คุณ...อื้อ...ออ...” คนผมเงินร้องเสียงสั่น “ยะ...อย่า...”


คำประท้วงเข้าโสตประสาทของเจ้าของสีผมเข้ม ให้เหลือบหน้าขึ้นมองแล้วยกยิ้มร้ายกาจ “คำปฏิเสธไม่เข้ากับน้ำเสียงเลยนะครับ ฮายาโตะคุง”


ดวงตาสีมรกตเง้างอนแล้วใบหน้าสีระเรื่อบึ้งตึง “...ใจร้าย คุณไม่คิดจะให้ผมพักบ้างรึไง?” ตัดพ้อด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า เหงื่อที่เต็มกายเป็นเครื่องฟ้องได้อย่างดีว่าสองร่างกายยังไม่ได้ผละออกจากกันสักวินาที


มุคุโร่ยิ้ม...


สองแขนเล็กเอื้อมกอดลำคอระหง โน้มลงมาพินิจอย่างใกล้สายตา “ผมรักคุณ...ผมรักคุณนะ...” แววตายั่วเย้าแปรเป็นเศร้าโศกราวกับจะร้องไห้ ความรู้สึกเอ่อล้นจนไม่อาจปกปิดไว้ในดวงตา ใช้วงแขนตัวเองโอบกอดอีกฝ่ายเอาไว้แน่น รั้งลงมาจนใบหน้าแนบลงบนแผงอกกว้าง


ลำแขนยาวกว่าโอบรัดลำตัวบาง ใช้มือหนึ่งประคองกระหม่อมบอบบางเอาไว้


“คะ...คุณห้ามทิ้งผมไปไหนอีกนะ...คุณห้ามผิดสัญญา...ผมยังอยากอยู่กับคุณนะ...คุณ....” คำรำพันราวกับความเพ้อฝันหลุดจากริมฝีปากบาง หยาดน้ำอุ่นกระทบกับแผ่นอกของมุคุโร่จนเรียกให้อ้อมกอดกระชับแน่นมากขึ้น


“ผมจะไม่ทิ้งฮายาโตะคุงไปแน่ๆ ผมสัญญา...”


คำสัญญาเรียกรอยยิ้มเบาบางให้แต้มลงบนใบหน้าเรียวได้รูป ร่างเล็กผละจากอ้อมอก ก่อนจะยกมือแนบกับกรอบหน้าของอีกฝ่ายเอาไว้ กลีบปากช้ำแตะลงบนมุมปากคม สัมผัสด้วยลิ้นชื้นก่อนจะชักนำให้บทเพลงขับลำนำอีกครั้ง


“ผมเป็นของคุณนะครับ...”

 

 

 

 

 

 

แกร๊ก !!


เสียงบิดประตูเรียกสติของสองร่างให้กลับคืน แม้จะพยายามผละจากกันแต่สิ่งที่อยู่เบื้องล่างยังคงเหนี่ยวรั้งเอาไว้


“อ๊ะ...อื้ออ...” เสียงครางด้วยความเจ็บจากการพยายามจะดันอีกร่างให้ออกห่างอย่างกะทันหัน ดึงความสนใจคนผมเข้มให้หันกลับมามองด้วยสายตาเป็นห่วงระคนร้อนรน


เสียงเปิดประตูดังขึ้นตามมา พร้อมกับร่างโปร่งของเจ้าของบ้านในชุดจีนสีแดงสด สองมือที่ถือถุงพลันอ่อนลงเมื่อสายพลันเห็นสิ่งผิดแผกภายในบ้านของตนเอง


ที่จุดๆ นั้น...


ถุงกระดาษมากมายร่วงหล่นบนพื้น หากแต่ผู้เป็นเจ้าของกลับไม่ใส่ใจที่จะหยิบมันขึ้นมา ดวงเนตรสีดำมองภาพตรงหน้าอย่างไม่เชื่อถือ...มันเป็นเพียงภาพลวงตา เป็นเพียงสิ่งที่เขาจินตนาการขึ้น


มัน....ไม่จริง


“ฮายาโตะ...” เสียงเหนื่อยล้าร้องเรียกราวกับจะขาดใจ ความปวดแผ่ซ่านทั่วทุกอณูความรู้สึก ชื่อของคนคนนั้น...คนที่อยู่ในอ้อมแขนของ “...มุคุโร่”


คนที่เขายิ่งกว่าไว้ใจ


แต่ไม่...มุคุโร่เกลียดฮายาโตะ ภาพตรงหน้าเป็นเพียงภาพลวงตา เขาสร้างมันขึ้นมาเอง
เพราะเขากังวลเรื่องมุคุโร่มากไป...ใช่...ต้องเป็นแบบนั้น


ณ จุดๆ นั้น...เป็นเพียงเรื่องจินตนาการ ที่เขาต้องการให้มันสลายไป


มือเรียวหยิบวัตถุเล็กสีดำสนิทขึ้นมา ก่อนจะยกมันขึ้นเบื้องหน้า...เขาต้องทำลายภาพลวงตานี้ออกไป เขาไม่สามารถปล่อยให้ฮายาโตะต้องตามมากล่อมประสาทเขาอีกต่อไป


“คุณฟง...” เนตรสองสีเบิกค้างเมื่อเป็นทีท่าหลุดลอยของผู้เป็นเจ้าของบ้าน เพียงเศษวินาทีของการหายใจ มือหนารวบคนตัวเล็กเข้ามากอดก่อนจะผลักลำตัวบางให้ชิดกับพนักโซฟา


สองมือดันร่างกายของตนให้ห่างจากคนผมเงิน...


เพียงเศษวินาทีที่นิ้วชี้ขยับ


‘ปัง!!’


แรงอัดหนักกระแทกให้ลำตัวที่จะผละออกมากระแทกกับร่างเล็กที่อ้าปากค้าง เสียงกรีดร้องถูกสกัดไว้เพียงลำคอ


เลือดมากมายรดริน...ดวงตาสีเขียวแมกไม้เบิกกว้างกับร่างกายที่พุ่งเข้ามา หยาดน้ำข้นสีแดงชุ่มโชกโซฟาสีเบจ สองมือเล็กสั่นเทา เขาได้ยินเสียงตะโกนอันบ้าคลั่งของเจ้าของบ้าน เขาได้ยินเสียงโอดครวญของมุคุโร่ คำพรรณนามากมายกำลังไหลออกจากริมฝีปากนั้น ใบหน้าบางซุกลงกับแผ่นอกเปลือยเปล่าที่กำลังจะเย็นชืด


เขาได้ยินเสียง...หัวใจที่ยังคงเต้นอย่างเฉื่อยชา...และ.....


“ฮายาโตะคุง...ผมรักคุณ”


รอยยิ้มเบาบางปรากฏขึ้นตรงมุมปาก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โอ...จบจริงๆ แล้วค่ะ แฮ่กก.... Gimmick นี่เขียนขึ้นมาทีหลังเพราะ..เพราะอะไรดี สุดท้ายแล้วยาเสพติดก็ไม่เคยให้คุณกับใครแม้แต่คนเดียว....แม้แต่คนที่คิดว่าไม่ติดหรอก ไม่ติดหรอก...แต่สุดท้ายชื่อมันก็บอกว่า 'ยาเสพติด'...

 

 

อย่าริลองเสพย์ยาเด็ดขาดนะคะ มีอย่างอื่นดีๆ ให้ลองอีกเยอะ :)

 

 

 

 

 

/เฮ้ย เหมือนมีสาระ

 

 

 

 

 

เรื่องนี้ เป็นเรื่องที่เราเขียนแบบ Read between the line คือ...จะพยายามไม่เฉลยปมออกมาโต้งๆ หมดทุกปม คำเฉลยมีอยู่ในแต่ละบรรทัด แต่ละตัวอักษร มีอยู่ในคำพูดของตัวละคร (มันเลยก่อให้เกิดความงง OTL ขอโต้ดกั๊บบบ)

 

 

 

แล้วก็แนวการเขียนได้แรงบันดาลใจมาจาก ปู่โรอัลด์ ดาห์ล คือ...ปู่แกเขียน แกทิ้งปม แต่แกไม่แก้ T^T ! แต่เราก็ชอบนะมันสนุกไปอีกแบบดี ก็เลยลองมาเขียนในเรื่องนี้ดู (...ผลคือ...งง OTL)

 

 

 

ขอบคุณ Scud ที่สร้างหนังมาให้เราได้กรี๊ด (เรื่อง Amphetamine ค่ะ) เรื่องนี้เขียนตั้งแต่ยังเป็นทีเซอร์อยู่เลย ได้แรงบันดาลใจเต็มๆ มาจากชื่อเรื่องนี่แหละ ยาเสพติดเนี่ย...เจ้าแอมเฟตามีนเนี่ยสุดท้ายแล้วก็เป็นอันตรายกับทุกคนอยู่ดี ขอบคุณลุงมากนะคะ

 

 

 

ขอบคุณอ.เคย์โงะ ฮิกาชิโน่ ....นักเขียนที่รางวัลนาโอกิเกลียด กร๊ากกก ไม่ใช่ละ.... เจ้าของคาแรกเตอร์ 'คุณ' เราไม่กล้าจะเรียก 'คุณ' ว่าออริจินัลคาแรกเตอร์ เพราะว่าตัวตนของคุณได้มาจากตัวละครของอ.เคย์โงะนี่แหละ คือ 'คางะ เคียวอิจิโร่' ผสมกับ 'คุซานางิ ชุนเปย์'  สองคนนี้น่ารักมาก (๕๕๕ เป็นตำรวจที่อบอุ่นทั้งคู่ค่ะ แม้จะกวนประสาทบ้างบางครั้ง)

 

 

ถ้าอยากรู้คาแรกเตอร์ของคุซานางิให้อ่าน ' รัก ลวง ตาย ' / ' วุ่นวายกาลิเลโอ ' / ' รักต้องฆ่า '
ถ้าอยากรู้จักคาแรกเตอร์ของคุณเคียวให้อ่าน ' นิ้วสีแดง ' ปลื้มๆ คุณเคียว xD

 

 

 

 

 

ขอบคุณทุกคนที่อ่านกันมาจนถึงตอนนี้นะคะ :) ไม่ว่าจะอ่านจากที่ไหนเราก็ขอขอบคุณหมดเลยเนอะ

อ่านกันให้สนุกนะคะ (เท่าที่คนเขียนคนนี้จะทำได้ ฮึกกก...)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

# วานะจัง

กร๊ากกกกกกกกกกกกก อุ๊ย ผลกระทบอันนั้น... /หัวเราะ ><
ท่าทางแอมเฟ่ตัวนี้จะให้ผลตรงกันข้ามนะคะ แอ่กกกก *ก๊กบีบคอ

ขอบคุณมากนะคะ :)

 

 

# Heebum

อาา...อ่านตอนนี้แล้วเข้าใจเพิ่มขึ้นมั้ยคะ TvT (กลัวว่าจะไม่ช่วย ฮึกก OTL)

เรื่องพล็อตแรง...เราก็ว่างั้นแหละค่ะ (กลับมาอ่านอีกรอบยังตกใจตัวเอง โฮกกก)

ขอบคุณค่ะ:)

 

 

# tsun-tsun

อ่าา ไม่ต้องกังวลค่ะคนอ่านเรื่องนี้แล้วงงมีเยอะอยู่ แฮ่กก... (เทียบกับคนอ่านทั้งหมดแล้ว ส่วนใหญ่ก็บอกว่างง)

แล้วจะเอาไว้ปรับปรุงเรื่องหน้าค่าา :)

เอ่อมม...เสะทั้งหลายเหล่านั้น เอาไว้เรื่องหน้าดีกว่านะคะ

เดี๋ยวจะเมาแอมเฟตามีนกันไปหมด ฮ่าา... ขอบคุณมากค่าา :)

 

 

 

 

 

 

 

ปล. Cide จะเริ่มลงแล้ว....แต่ต้นฉบับมีไม่พอ ''''OTL เพราะงั้นจะเข้าสู่ยุคลงอาทิตย์ละตอนนะคะ (วั้ทยย์!?)